كشتن فرزند باكى ندارد ، شرم و حيا ننمايد ؟ و اگر بگوئيم : منظورش مشروع بوده ، با آن دو بيت شعرى كه « عبد اللّه » به عنوان ردّ تقاضا برايش خواند ، سازگار نيست . 2 . مشكل‌تر از آن جريان عبد اللّه است ، زيرا فرزندى كه براى پدر ، تا سرحدّ كشته شدن احترام قايل است ؛ چطور مىتواند در پيشگاه پدر ، سخنان مزبور را بگويد . اساسا جوانى كه چند دقيقه است از زير تيغ برخاسته ، با آن ناراحتىهاى روحى چه طور مىتواند به تمايلات يك زن پاسخ بدهد ؟ آيا آن زن ، وقت‌نشناس بود ، يا اين كه سازندهء داستان ، از اين نقاط ضعف روشن غفلت ورزيده است ؟ رسوايى صورت دوم داستان بيشتر است ، زيرا - چنان كه ملاحظه كرديد - در مرتبهء اول ، عبد اللّه با آن دو بيت شعر ، دست رد به سينهء وى زد و گفت : مرگ برايم آسان‌تر از اين عمل حرام است كه دين و ناموس را بر باد مىدهد . پس از آن ، چطور شد كه اين جوان پاك و با غيرت ، دستخوش چنين افكار انحرافى شد و در صورتى كه هنوز از ازدواج او بيش از سه شب ، نگذشته بود يك مرتبه تمايلات جنسى ، او را به سوى خانهء « خثعمى » كشانيد ؟ ما هرگز نمىتوانيم بپذيريم ، به مغز جوانى مانند « عبد اللّه » كه در خانوادهء بنى هاشم تربيت يافته و دست تقدير او را براى پدرى يكى از بزرگ‌ترين مردان جهان ساخته است ، چنين افكار دور از تقوا راه پيدا كند . علاوه بر اين ، دلايلى كه دانشمندان سنّى و شيعه ، در طهارت اصلاب و ارحام نياكان پيامبر گرامى در اين مورد اقامه نموده‌اند ؛ براى تكذيب داستان فوق كافى است و اگر اين داستان دروغين را ، در دسترس افراد بىخبر قرار نداده بودند ، اصلا ما متعرض آن نمىشديم . نظرى به كتاب پيامبر نظرى به كتاب پيامبر بيندازيد و فصولى را كه نويسندهء آن ، براى پرورش اين داستان ترتيب داده است ، عميقانه دقت كنيد تا هدف نويسندهء اين كتاب به دست بيايد . هدف نويسندهء اين كتاب ، اين است كه زندگانى پيامبر را به صورت داستان